Persoonlijk

Work / life balance

In mijn hoofd heb ik deze blog post al 1651254 opnieuw geschreven, herschreven en alles volledig gewist om het toch vanuit een andere invalshoek te schrijven. Don’t shoot the messenger dus als het ietwat warrig of van de hak op de tak overkomt.

The word is out. Ik ben uit het onderwijs gestapt. Ik ben in een nieuwe sector terecht gekomen. Ik neem afscheid van een woelige periode en start met een nieuwe vorm van energie elders.

Toen ik exact tien jaar geleden een studiekeuze moest maken, wist ik absoluut niet wat ik wilde doen in de toekomst. Laat ons eerlijk zijn, hoeveel 18-jarigen weten dat wel? Ik besliste om Taal- en Letterkunde Nederlands – Spaans te volgen, iets wat met een fiasco eindigde na de eerste examenperiode in januari. Om het jaar niet ‘kwijt’ te zijn, schakelde ik meteen over naar de lerarenopleiding om Nederlands – biologie in het secundair te geven. Dat lag me. Ik leg het nu eenmaal héél graag uit. Afgelopen 6.5 jaren in het onderwijs waren fijn, ah ja, want ik heb een hart voor jongeren en ik leg het dus zó graag uit.

Waarom geef je er dan de brui aan, Lori? Het antwoord daarop is ietwat tweeledig, twee compleet verschillende antwoorden, maar die toch ook verbonden zijn met elkaar en daarom gaf het net de doorslag.

Enerzijds zwans ik niet als ik zeg dat de werkdruk / planlast / administratieve rompslomp in het onderwijs écht niet gelachen is. Er zijn meerdere systemen en platforms waarop werkelijk alles bijgehouden moet worden (ten voordele van de leerlingen), maar daarnaast een torenhoge druk vanuit het ministerie om te blijven vernieuwen, leerplannen te ‘ontdekken’ (klinkt leuk hé, tot je er middenin zit, haha), lesmateriaal te ontwikkelen… Ook vanuit de scholen wordt er verwacht dat je in een of meerdere werkgroepen actief bent, herhaaldelijke naschoolse vakvergaderingen bijwoont en steeds je beste beentje voorzet (al durft dat zelfs een escaleren naar een ‘bewijs jezelf zodat je volgend jaar een plekje hebt’-mentaliteit). Afgelopen 6.5 jaren lag er geen tweemaal hetzelfde vak in hetzelfde jaar op mijn bord en op zich is een toffe uitdaging omdat je altijd met een frisse geest aan het nieuwe schooljaar begint, dat weegt na een tijdje ook door. Daarnaast ga ik niet verbloemen dat er heel wat (en nu begint het tricky te worden met hoe ik het zal benoemen) collega’s aan het eind van hun Latijn zitten wat betreft mindset en dat zorgt niet altijd voor een bevorderlijke sfeer onder de enthousiaste collega’s.

Anderzijds beslis ik om te kiezen voor mezelf, Ellie & Bas en Michiel. Eerlijk is eerlijk, als jonge mama van twee jonge kindjes had ik afgelopen schooljaar vaak geen courage meer om na bedtijd (als die al eens vlot verliep) en na enkele (ja, want dan is kiezen gelijk aan verliezen) huishoudelijke taken rond 20.30 uur nog aan het tweede luik van het schoolwerk te starten. Aja, want een lesopdracht die nog geen 2x hetzelfde was, zorgde voor elke keer nieuwe voorbereidingen, als er dan geen verbeterwerk of administratie bij lag op mijn bureau. Het is een fantastisch mooie job, maar onderschat als buitenstaander ajb de vele ‘eisen’ in het onderwijs niet. Mijn carrière-energie was sinds de zwangerschap van Bas soms ver te zoeken en dat speelde op mijn gemoed. Er blijven altijd ettelijke tabbladen openstaan in mijn hoofd en een job waarbij het engagement nooit stopt, zorgde voor de spreekwoordelijke druppel. Michiel zit ongelofelijk goed waar hij werkt en ook al gaat dat vaak gepaard met vroeg vertrekken en laat thuiskomen, daarin veranderen is/was geen optie.

Ik twijfelde al langer over een nieuwe job, eens afwisseling, ‘verandering van spijs doet eten’, iets wat voor mij haalbaarder zou zijn op alle vlakken, maar durfde nog niet eerder de stap te zetten. Toen ik vorig jaar eind augustus een speelbal bleek te zijn, het heft in eigen handen nam en van school veranderde, zonk de moed mij serieus in de schoenen na de eerste schooldagen. Bas was 6 maanden oud, Ellie 2.5 en klaar voor een schoolstart na de herfstvakantie, ikzelf had naweeën van twee zwangerschappen met hyperemesis nog niet helemaal verteerd en zo geschiedde… Elke schooldag kwam ik huilend thuis of huilde ik in de auto richting huis. Ik zat op mijn tandvlees en dat bereikte een hoogtepunt net na onze trouw, waarbij ik even out was. Al enkele weken daarvoor begon ik de database van VDAB af te schuimen om mezelf te leren kennen op vlak van ‘wat wil ik, wat is haalbaar, wat is niet voltijds’. Ja, dat deed ik op m’n eentje, want de overheid had toen net beslist dat ze hun subsidies voor loopbaanbegeleiding zouden terugschroeven en dat je pas recht hebt op terugbetaling na 7 jaar in het werkveld (een jaar te weinig op mijn teller dus, wat zou ik dan moeten doen, nog een jaar extra verder in een burn-out of depressie belanden, good job trouwens overheid). Gelukkig lukte dat ook, want na enkele jaren werken had ik ondertussen ontdekt dat ik wel graag sociaal bezig ben, maar ook het administratieve luik me interesseert (funny trouwens, want mijn mama heeft een administratieve job en ik zei als kind altijd dat ik nooit achter een bureau zou belanden).

Vermoedelijk heb ik enkele maanden lang elke vacature gelezen, gescand en een nachtje over geslapen. Enkele mailtjes werden verstuurd, enkele sollicitatieprocedures werden doorlopen. Exact twee dagen voor de spreekwoordelijke nationale lockdown stuurde ik het mailtje dat dan enkele weken later alles omgegooid heeft. Natuurlijk wilde ik mijn job als leerkracht (en zeker in een woelige periode met Corona) gewoon afronden bij het einde van het schooljaar en dat heb ik ook gedaan.

Ondertussen heb ik net mijn vierde week afgerond bij Familiezorg West-Vlaanderen en ik kan niet anders dan zeggen dat ik bij hen met mijn spreekwoordelijk gat in de boter gevallen ben. In het provinciehuis Brugge (yess, in het midden van het centrum) ben ik verantwoordelijk voor het onthaal en ondersteun ik administratief. Op dit moment een job die me op het lijf geschreven is en honestly, een sector die zo zacht is dat ik me er meteen thuis voelde. Michiel bevestigde al meermaals dat hij een andere Lori zag en ik moet zeggen dat ik zowel voldoening krijg uit mijn job, maar ook ongelofelijk blij ben dat als ik de deur van het herenhuis achter me dicht trek, mijn job ook gedaan is. Interessant om te lezen is voor jullie waarschijnlijk het feit dat ik 70% werk, heel bewust, om tijd te hebben voor Ellie en Bas, maar vooral om tijd te hebben voor mezelf.

Safe to say, ik heb een heerlijk magnifieke village rondom mij die me steunt in alles wat ik kies en dan ook onvoorwaardelijk aan m’n zijde staat en me tijdens m’n eerste werkweek overlaadde met good luck gifts, gelukwensen, kaartjes en desk delivery taart. Thanks, you know who you are! 🙂

Update.

Dankjewel voor jullie vele reacties en gelukwensen op mijn blogpost. Er zijn heel wat gelijkaardige ervaringen. Ook heel wat twijfelaars, die misschien wel zouden willen, maar misschien toch niet helemaal… Bij sommige verhalen in mijn inbox kreeg ik alweer oprecht kippenvel omdat er toch nog heel wat vrouwen én mannen in dezelfde situatie staan als waar ik een jaar geleden stond. Bon, ik wil alleen maar eerlijk mijn verhaal delen in de hoop dat wie er nood aan heeft, de nodige herkenning leest of inspiratie vindt om zelf alles eens op een rijtje te zetten. Bij deze nog wat antwoorden op vragen die ik kreeg via instagram.

Misschien wil zeker ook nog delen dat de maatschappij erg veel verwacht van een ‘nieuwe ouder’. Niet alleen wordt je gezin op z’n kop gezet bij de komst van een (tweede/derde/…) kind, daarnaast moet je precies plots ook op alle vlakken een balans kunnen vinden. Werken alsof je geen kinderen hebt, kinderen grootbrengen alsof je geen werk hebt. Je hoeft niet alle bordjes omhoog te doen, er is niets mis met mild te zijn voor jezelf, op alle vlakken…

Hoe doe je dat financieel met 70% werken?

Puzzelen en leven naar wat je hebt? Ik weet het soms ook niet hoe het toch lukt, maar oprecht, YNAB is mijn reddende engel. Je betaalt wel wat voor die app, maar dat heb je meteen terugverdiend door het budgetteren. YNAB = LIFE. 😀 Een klein beetje reserve in een spaarpotje en verder vooral uitgeven wat we hebben en besparen op wat we kunnen. Collect & Go zorgt ervoor dat we geen overbodige boodschappen doen, weekmenu’s maken zorgt ervoor dat alle restjes op geraken. Daarnaast ga ik er zeker geen doekjes om winden dat ik via IG heel wat voordelen heb in het dagelijkse leven (samenwerkingen waar ik keihard achter sta).

Ik zit in exact dezelfde situatie, maar weet niet wat ik nog kan naast lesgeven…

Als je kan (zijnde, al 7 jaar in het werkveld), zoek een goeie loopbaanbegeleiding om dit uit te vogelen? Indien niet mogelijk, probeer met een allround low profile job waarbij je allerlei taken wat kunt proberen? Er is ook niets mis met een job achter te laten die het toch nét niet was.

Was je bang om uit het onderwijs te stappen en niets anders te vinden?

Ja. Ik had het geluk dat ik van thuis uit kon lesgeven door Corona en dat alle randactiviteiten (vergaderingen, overleg…) wegvielen. Gewoon vanuit mijn eigen safe haven lesgeven, bezig zijn met leerlingen en tegelijkertijd op zoek gaan naar iets wat me mogelijks voldoening kan geven op vlak van carrière. Dat is sowieso een sprong. Maar het is ook niet erg als die sprong mislukt, je hebt het geprobeerd. Ik geloof niet dat elke mens gemaakt is om maar 1 job graag en goed uit te oefenen. Met dat in het achterhoofd geraak je ver en komt er sowieso iets op je pad. Geef het wel tijd, je ideale job om te veranderen van sector zal niet op 5 dagen gevonden worden denk ik (tenzij je lucky bent hé). PS: er staan nog vacatures open bij Familiezorg, hurry. 😉

De zaken die me vooral tegenhouden zijn de vakantie en het financiële. Hoe ga je daarmee om?

Het financiële heb ik hierboven al besproken, maar da’s vooral iets wat je binnen je gezin onder de loep moet nemen. Kijk waarop je kunt besparen of wat je kunt laten vallen om zelf meer vrijheid te krijgen om minder te werken… Wat betreft vakantie. Sowieso heb ik wel wat vakantiedagen, onbetaald tijdens mijn start en natuurlijk heel wat minder dan in het onderwijs. Dat zorgt er nu wel voor dat de vakantiedagen die ik heb, volledig van mij zijn en er geen sluimerende schooltaken aanwezig zullen zijn. Michiel zal de grootste congé-nemer zijn in ons gezin om voor de kindjes thuis te kunnen zijn in vakantieperiodes zolang ze klein zijn, maar dat is tijdelijk tot ze groter en zelfstandiger worden én dat is relatief, want op de meeste werkdagen heb ik om 13.00 uur al gedaan met werken. Mijn ‘vakantie’ zit dus vooral verspreid tijdens gewone werkweken waarbij de vrije uren nu écht vrij zijn en de weekends volledig van mezelf/ons. J

Doe je nog verder met Paperie?

Ja! De webshop staat nog online, af en toe gaan er nog wat kaartjes de deur uit, maar de flow ervan ligt wat op z’n gat. Da’s oké. Ik wacht nog wel wat tot ik plots hernieuwde energie krijg om opnieuw iets leuks te doen of om een workshop uit te werken. Time will tell…

Hoeveel uur werk je en welke verdeling? Hoe ziet je werkdag eruit? Hoeveel dagen per week werk je en wie zet de kindjes af/gaat ze halen?

Ik werk 28u per week en dat zorgt ervoor dat ik elke voormiddag werk tot 13u, aangevuld met een volledige dag op vrijdag en tweewekelijks op dinsdag. Dat zijn dus 3 volledige dagen op twee weken. Hierdoor heb ik de mogelijkheid om Ellie élke dag in haar klasje af te zetten en de juf nog eens te zien, maar ook dat ik haar zelf kan ophalen bij einde schooldag op 5 dagen (van de 10 als je het over twee weken bekijkt). Michiel neemt ouderschapsverlof en is elke vrijdag thuis, waardoor hij steevast aan de schoolpoort staat op vrijdag. De andere momenten worden gecoverd door mijn omaatje of schoonmoeder. Bij Bas is dat gelukkig nog eventjes flexibel dankzij de crèche.

Michiel heeft gelukkig redelijk wat vakantiedagen en zal vanaf nu de grootste vakantie-thuisblijf-ouder zijn in ons gezin. Geen enkel probleem voor mij, want ik ben dus meestal om half twee thuis, wat ervoor zorgt dat we nog iets leuks kunnen doen en hij is werkelijk een mega goeie betrokken papa die het gemakkelijk voor z’n twee kids zorgt! Mijn psychologe zegt het zo mooi als ze me erop wijst dat ouderschap ‘delen’ is, voor elk iets. Zo heb ik vandaag een hele dag gewerkt en is Michiel met Ellie haar klasje gaan ontdekken en een symbooltje gaan uitkiezen. En ik? Ik vind het leuk om thuis te komen op vrijdagavond en voetjes onder apero-tafel te schuiven en Ellie te laten vertellen wat ze allemaal ontdekte.

Keer je ooit nog terug naar het onderwijs denk je?

Geen idee, spannend hé. Nee, oprecht geen idee en ik wil het antwoord op die vraag ook zo low profile mogelijk houden. Als ik ergens voor ga, is dat met het volle engagement en op dit moment ga ik volledig voor mijn job bij Familiezorg. We zien wel waar we terecht komen…

Ik ben bang niet het juiste diploma te hebben om te veranderen.

Ook ik heb geen administratief diploma en soms haakten bedrijven hiervoor inderdaad af, maar ik geloof erin dat als er een juiste match is, langs beide kanten, dat dit voor beide kanten geen hindernis vormt met leergierigheid en enthousiasme. Net zoals bij mij gebeurde… Er werd bij mij ook een deel anciënniteit overgenomen! 🙂

Tot slot

Velen noemen me dapper, moedig, vol lef en bewonderenswaardig omdat ik de stap dùrf te zetten. Naast het feit dat ik dit wel leuk is om te horen, wil ik even aan iedereen out there die struggles heeft op dit moment, meegeven dat ze altijd (!), ja echt altijd zelf de touwtjes in handen hebben. Vaak moeten meerdere puzzelstukjes wel passen (financiën, gezin, talent), maar zoek – op je gemak – uit wat jou gelukkig maakt / zou maken opdat je energie krijgt van je job en dan ’s avonds ook nog wat energie over hebt. Michiel moest me tot vervelens toe blijven zeggen dat ik altijd de stekker uit het stopcontact kan halen. Niet gezeverd, dat helpt. Met je kop tegen de muur lopen, is ook niet erg. Maar doe er dan iets mee. Verlaag de druk voor jezelf. Verander van job, probeer iets anders, blijkt het niets voor jou te zijn, ga terug of zoek nog iets anders. JIJ hebt de touwtjes in handen en er is niets mis met te zoeken naar wat jou gelukkig maakt. Als jij gelukkig bent, dan volgt de sereniteit in je gezin… Of alé, toch iets meer, want life as a parent with toddlers blijft niet gelachen. 😉

8 Comment

  1. Top dat je durft kiezen voor jezelf en je gezin. Top dat het je bevalt! Ik koos zelf een aantal jaar geleden voor een andere carriere en ook nu zit er een verandering aan te komen. We zijn mens en we evolueren 😉, we zijn niet gemaakt om vast te roesten. You go girl. Be the best version of you.

  2. Wauw, Lori, ik was er werkelijk van aangedaan als ik dit las! Ik leef mee in je verhaal…
    Je nieuwe job, die doe je uiteraard fantastisch! Want als jij iets doet, dan doe je dat goed!
    Ik ben blij dat je rust hebt gevonden op werk vlak!
    Veel succes en geniet van je gezin 🥰

  3. Een job in het onderwijs wordt zó zwaar onderschat door mensen die er ver vanaf staan! En zo zijn er veel. Gooien met slogans dat leerkrachten alleen maar veel verlof hebben en elke dag om 4u thuis zijn. Om maar enkele voorbeelden te geven.
    Mijn mama heeft haar leven lang in het onderwijs gestaan én dus ook zien veranderen. Les geven is ze tot de laatste seconde écht graag blijven doen, maar idd: daarnaast was er de administratieve mallemolen die elk jaar erger werd…
    Ik heb heel veel respect voor de juffen en meesters die zich dag in dag uit uitsloven voor mijn 2 kleintjes (3 en bijna 6).
    En ik heb ook heel veel respect voor jouw verhaal! Zelf al enkele depressies meegemaakt en doen wat écht goed is voor jezelf (en bij uitbreiding dus je gezin) – soms tegen de stroom in – is niet altijd gemakkelijk, noch evident!
    Veel succes in je nieuwe job!

  4. Fantastisch dat je dit durft.
    Ik hoop het op een dag ooit te durven, te stappen uit het onderwijs, maar ik moet van mezelf eerst nog wat ‘avondscholen’ verslijten en bijleren om het uiteindelijk ooit effectief echt te doen.
    Succes!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *